Archive for the 'Uncategorized' Category
Page 2 of 3
Morgen wordt in de Kamer het wetsvoorstel met strengere regels voor gezinshereniging goedgekeurd. sp.a zal voor dit wetsvoorstel stemmen. sp.a-kamerlid Karin Temmerman: “We pakken de misbruiken aan en beschermen de nieuwkomers beter. Alleen doen we een ultieme oproep aan N-VA, CD&V en Open-VLD om morgen alsnog inburgering als voorwaarde toe te voegen voor mensen die aan gezinshereniging doen.”
Omdat de nieuwe wet misbruiken aanpakt en de nieuwkomers beter beschermt, keuren we het wetsvoorstel goed. De belangrijkste punten uit het wetsvoorstel die we steunen zijn:
1. de strengere voorwaarden op het vlak van huisvesting. Het heeft immers geen zin om mensen naar België te laten komen en ze vervolgens hier in krotten te laten wonen of aan hun lot over te laten in huizen die overbevolkt worden. Daar doen we niemand een plezier mee.
2. een zekere inkomensvereiste (120% van het leefloon als referentiebedrag), omdat we niet willen dat mensen hier in armoede terecht komen omdat diegene die hen naar hier heeft gebracht niet in hun onderhoud kunnen voorzien.
Toch wil sp.a alsnog een ultieme oproep doen aan de andere partijen om nog een extra voorwaarde toe te voegen: de inburgeringsvereiste.
Karin Temmerman: “Net als in de commissie dienen wij bij de plenaire behandeling opnieuw ons amendement in om ook het inburgeringstraject als voorwaarde op te leggen bij de gezinshereniging. Zowel een taalvereiste als een verplicht inburgeringstraject zouden de nieuwkomers toelaten om zich sneller in onze gemeenschap te integreren. sp.a is dan ook zeer verbaasd dat CD&V, Open Vld en N-VA deze voorwaarde uit hun eerste voorstel hebben laten vallen. En dat enkel om MR over de streep te trekken die zich hiertegen verzet omwille van de Franstaligen in de Vlaamse rand. Wij roepen hen dan ook op om de integratievereiste toch nog op te nemen in het wetsvoorstel.”
Minister van Binnenlandse Zaken Turtelboom weigerde gisteren in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken duidelijkheid te geven over het standpunt van de regering over de nucleaire stresstests. sp.a-kamerlid Peter Vanvelthoven vroeg haar welke richtlijnen de minister had gegeven aan het FANC (het Federaal Agentschap Nucleaire Controle) over de positie die ons land morgen moet innemen tijdens de belangrijke Europese vergadering van ENSREG over de criteria van de stresstest. De minister moest het antwoord schuldig blijven.
Peter Vanvelthoven “is bezorgd en verbouwereerd. Ofwel heeft de regering richtlijnen gegeven en haar standpunt aan het FANC meegedeeld, dan is het erg dat de minister weigert die aan het parlement te geven. Ofwel heeft de regering geen richtlijnen gegeven, wat minstens even erg is, want dat betekent dat ons land niet wenst te wegen op het Europese debat inzake nucleaire veiligheid.”
Het voorstel dat morgen op de Europese vergadering van ENSREG wordt besproken, is van de hand van de Europese regulatoren WENRA, maar is voor sp.a veel te beperkt. Zowel europarlementslid Kathleen Van Brempt als kamerleden Bruno Tobback, Karin Temmerman en Peter Vanvelthoven reageerden hier al op in een schrijven aan WENRA, “waarin ze hun bezorgdheid uitten dat de stresstesten geen relaxtesten zouden worden.”
Kathleen Van Brempt en Peter Vanvelthoven: “Men stelt voor om enkel te testen of de Europese kerncentrales ook bestand zijn tegen een tsunami of een aardbeving. Dit is geen serieus voorstel en kan alleen maar leiden tot een vals gevoel van veiligheid. Iedereen die echt bezorgd is om nucleaire veiligheid moet gewoon bepleiten om ook andere elementen te onderzoeken zoals terrorisme, vliegtuiginslag, de leeftijd van een centrale, het aantal omwonenden, menselijke fouten, …”
In een interne vergadering eergisteren nam Europees commissaris Oettinger deze bezorgdheid overigens over. Oettinger benadrukte dat hij het niet eens zou zijn met een zwak voorstel. In de praktijk betekent de weigering van Turtelboom een risico op een clash over de stresstesten tussen Europees parlement, Commissie en de lidstaten. “Na Frankrijk is nu dus ook België een probleem.”
Per afgelegde kilometer is het persoonlijke risico voor fietsers om in het verkeer dodelijk te verongelukken minstens 4 keer zo hoog als bij auto-inzittenden. Fietspaden zijn nog steeds de beste garantie voor de veiligheid van fietsers, maar zijn niet altijd mogelijk of wenselijk. Sp.a-Kamerlid Karin Temmerman wil daarom de fietsstraat als een bijkomende fietsvoorziening in het verkeersreglement laten opnemen.
In het huidig verkeersreglement bestaan er momenteel slechts twee fietsvoorzieningen: de fietspaden én de wegen die zijn voorbehouden voor fietsers. De fietsstraat zou volgens Kamerlid Temmerman een aanvulling kunnen zijn op deze bestaande voorzieningen.
Karin Temmerman: “In vele van onze steden zijn mobiliteitsproblemen een rechtstreeks gevolg van de kleine, smalle straatjes en dicht op elkaar geplaatste gebouwen die zo kenmerkend zijn voor historische stadskernen. Dit zorgt ervoor dat de aanleg van bijvoorbeeld fietspaden vaak erg duur of zelfs niet mogelijk is. De fietsstraat kan hier een alternatief bieden. Het belangrijkste kenmerk van zo’n fietsstraat is dat het fietsverkeer absolute voorrang geniet t.a.v. het gemotoriseerde verkeer. Auto’s zijn er weliswaar toegelaten (in tegenstelling tot de wegen die voorbehouden zijn voor fietsers), maar zijn wel ondergeschikt. Zo mogen de fietsers de ganse breedte van de weg gebruiken en mogen auto’s hen niet inhalen. Auto’s zijn er dus als het ware te gast.”
Volgens Temmerman biedt de fietsstraat verschillende voordelen.
Karin Temmerman: “Een fietsstraat kan dezelfde veiligheid en aantrekkelijkheid als een fietspad waarborgen voor de fietser. Omdat de fietsstraat ook toegankelijk is voor auto’s, vraagt het minder ruimte dan het aanleggen van een aanliggend fietspad naast de rijbaan. Het is dus een kosteneffectieve oplossing en zorgt ook voor een minder versnipperde openbare ruimte. Anders dan bij wegen die worden voorbehouden voor fietsers, kunnen bij een fietsstraat aan – en achterliggende functies perfect bereikbaar blijven voor het autoverkeer. Bovendien blijven zo ook de in de stad vaak al schaarse autoparkeerplaatsen beschikbaar. Tenslotte komt gecombineerd gebruik door fiets en auto ook de sociale veiligheid ten goede.”
Kamerlid Temmerman diende in het paasreces een wetsvoorstel om de fietsstraat juridisch te verankeren in het verkeersreglement. In Duitsland gebeurde dat al in 1997.
Karin Temmerman: “Onder andere de stad Gent overweegt de inrichting van een fietsstraat. Ook de VVSG vroeg al in het verleden om het concept in het verkeersreglement te laten opnemen. Als we dat niet doen lopen we het gevaar dat het concept niet eenduidig zal worden ingevuld. Dit kan de begrijpelijkheid van het nieuwe concept bij de weggebruikers negatief beïnvloeden. Een juist gebruik van termen en definities is uiteraard van groot belang om tot een uniform fietsroutenetwerk met bijhorende fietsvoorzieningen te komen.”
Met het voorstel hoopt Karin Temmerman het zogenaamde voorruitperspectief te kunnen doorbreken. “Nog te vaak wordt ons mobiliteitsbeleid vanuit het gezichtspunt van de automobilist bepaald. De fiets blijft bij uitstek het duurzaamste vervoersmiddel en dient dan ook een rol te spelen in een duurzaam mobiliteitsbeleid. Een fietsvriendelijk beleid moet het gebruik van de fiets bevorderen en tegelijk de aantrekkelijkheid en veiligheid van het fietsgebruik vergroten”, aldus Temmerman.
In bijlage, louter ter illustratie en niet voor gebruik, tekening van een fietsstraat in Nederland.
Op deze 100e Internationale Vrouwendag vieren we de economische, politieke en sociale verwezenlijkingen voor en door vrouwen en brengen we de gemeenschappelijke strijdpunten van de vrouwenbeweging naar voren. Ik steun de “Join me on the Bridge”-campagne van Women for Women International, die van de Internationale Vrouwendag gebruik wil maken om de vrouwen in door oorlog geteisterde gebieden in de schijnwerpers te plaatsen.
Honderd jaar geleden kwamen meer dan een miljoen vrouwen en mannen op straat om voor het eerst de Internationale Vrouwendag te vieren. Op initiatief van de Duitse socialiste Clara Zetkin demonstreerden ze in Oostenrijk, Denemarken, Duitsland en Zwitserland. De Internationale Vrouwendag was het nieuwe strijdmiddel om hun boodschap te verspreiden: ook vrouwen hebben het recht om te werken, te stemmen en een degelijke opleiding te krijgen.
Vandaag blijven wij nog steeds strijden tegen de discriminatie en onderdrukking van vrouwen. Het wetsvoorstel van de Kamercommissie Handelsrecht om overheids- en beursgenoteerde bedrijven te verplichten om minstens een derde vrouwen in hun raad van bestuur op te nemen is alweer een belangrijke stap in de goede richting.
Nog steeds ongelijkheid
We mogen echter niet op onze lauweren rusten, want helaas is de ongelijkheid tussen vrouwen en mannen nog lang niet weggewerkt. Wereldwijd zijn er 41 miljoen meisjes die zelfs geen lager onderwijs mogen volgen. Vrouwen staan in voor 66 procent van alle arbeid, ze produceren 50 procent van alle voedsel, maar verdienen slechts een tiende van het inkomen en bezitten amper 1 procent van alle bezittingen. 70 procent van de armen in de wereld zijn vrouwen. Elke minuut sterft er ergens een vrouw tijdens de zwangerschap of de bevalling omdat ze geen medische hulp krijgt.
Bijna de helft van alle slachtoffers van seksueel geweld zijn meisjes, jonger dan 15 jaar. Wereldwijd is één op de vijf vrouwen in haar leven slachtoffer van een verkrachting of poging tot verkrachting. In gebieden als Congo of Afghanistan, waar al jarenlang gewapende conflicten woeden, zijn drie op de vier burgerslachtoffers vrouwen en kinderen. In die landen loopt een vrouw meer gevaar dan een soldaat! Wanneer er echter vredesgesprekken worden gevoerd, worden vrouwen geweerd aan de onderhandelingstafel. Ik schaar me achter het pleidooi dat vrouwen een volwaardige rol moeten kunnen spelen bij de heropbouw van hun land. Daarnaast moeten landen de door hen ondertekende VN-doelstellingen eerbiedigen en een einde maken aan het geweld tegen vrouwen in conflictgebieden.
Voor vrede en tegen geweld
Op deze 100e Internationale Vrouwendag roept Women for Women International op om de brug te slaan met alle vrouwen in oorlogsgebied en bijeen te komen op een brug als teken van de solidariteit met de vrouwen in Afghanistan, Congo en andere conflictgebieden. De Nederlandstalige Vrouwenraad en de Conseil des Femmes Francophones de Belgique geven gehoor aan deze oproep. Van 12u30 tot 13u30 zullen ze van de Sainctelettebrug in Brussel een vredesbrug maken en zo een krachtig signaal versturen voor vrede en een nultolerantie tegen geweld.
Onderteken net als ik deze petitie en steun de vrouwen in Afghanistan en andere door oorlog verscheurde landen in de wereld. De petitie zal worden overhandigd aan de minister van Buitenlandse Zaken, met de vraag dringend actie te ondernemen opdat Afghaanse vrouwen een volwaardige rol kunnen spelen bij het bouwen van de vredesbruggen voor hun toekomst.
Bijna 70% van de migranten van de tweede generatie hebben een baan. Bij hun ouders, de eerste generatie, werkte slechts 62%.
In één allochtoon gezin op vier heeft niemand werk
BRUSSEL
Migranten van de tweede generatie – van wie de ouders naar België zijn gekomen en die zelf hier zijn geboren – doen het beter in het onderwijs en staan er op de arbeidsmarkt beter voor dan de eerste generatie migranten. Dat blijkt uit een studie door het Vlaamse overheidsdepartement Werk en het Leuvense Steunpunt WSE.
Volgens de Vlaamse minister van Werk, Philippe Muyters (N-VA), heeft bijna 70% van de tweede generatie migranten die tussen 25 en 49 jaar is, een baan. Bij de eerste generatie was dat 62%. Ter vergelijking: in deze leeftijdsgroep heeft liefst 90% van de autochtone bevolking een betaalde baan.
Minister Muyters erkent dat de migranten (van beide generaties) nog steeds een achterstand hebben ten opzichte van autochtonen. Maar hij beklemtoont dat hun achterstand in de afgelopen jaren ‘langzaam maar zeker is afgenomen’.
Volgens het Minderhedenforum zijn er dringend bijkomende beleidsmaatregelen nodig om de ‘onaanvaardbare’ tewerkstellingskloof tussen de migranten en de autochtone bevolking te dichten. Naima Charkaoui, de directeur van het Minderhedenforum, wil een ‘inhaaloperatie om mensen met etnisch-culturele roots meer kansen op werk te bieden’. Charkaoui erkent dat de sociale achtergrond van de ouders en de scholingsraad een rol spelen bij de kansen van migranten op de arbeidsmarkt. ‘Maar vooroordelen over jongeren met etnische roots spelen ook een rol in de hoofden van werkgevers’, luidt het.
Uit een andere studie, ook uitgevoerd door het Steunpunt Werkgelegenheid, blijkt dat een betaalde baan van erg groot belang is om uit de armoede te blijven. Maar niet iedereen slaagt erin om werk te vinden. Zo leeft 8,6% van de bevolking in Vlaanderen in een gezin waar niemand werkt. Die Vlaamse score is beter dan het Europese gemiddelde (met 10,2% ‘baanloze’ gezinnen).
Maar voor sommige bevolkingsgroepen is de toestand veel minder rooskleurig. Zo leeft 18,8% van de laaggeschoolden in een gezin waar niemand werkt. En in allochtone gezinnen (van afkomst niet-EU-burgers) loopt dat aantal op tot 22,4%. Anders gezegd: in één allochtoon gezin op vier heeft niemand een betaalde baan. Voor hun gezinsinkomen zijn ze volledig afhankelijk van sociale uitkeringen of sociale bijstand.
Het hoge aantal ‘baanloze’ gezinnen is zorgwekkend, vindt onderzoekster Michelle Sourbron. ‘Allochtonen hebben niet alleen minder kansen op de arbeidsmarkt, ze leven ook nog vaker in een huishouden waar niemand werkt.’ Volgens Sourbron is de kans om in armoede te leven vijf keer hoger voor een gezin waar niemand werkt, dan voor een gezin waar minstens één ouder een betaalde baan heeft.(jir)
© 2011 Corelio
Vooreerst wens ik iedereen te danken voor de reacties, die ik met bijzondere aandacht heb gelezen.
Verkeersveiligheid is een belangrijk thema dat vele dimensies kent en allerhande aanpakken vereist. Voor sp.a is verkeersveiligheid altijd een topprioriteit geweest. In 2009 vielen op onze wegen bijna 1.000 doden. Op Europese wegen vielen minstens 36.000 dodelijke slachtoffers te betreuren. Dat cijfer komt overeen met het dagelijks crashen van een Boeing 737 op Europees grondgebied. De vergelijking illustreert dat de veiligheid van ons verkeer nog steeds een gigantisch samenlevingsprobleem blijft. Ons verkeer viseert overigens de twee meest kwetsbare groepen uit onze samenleving. In de groep van 15 – tot 19-jarigen is het verkeer doodsoorzaak nummer één en tegelijkertijd vormen ook de 65-plussers een risicogroep omwille van hun grotere kwetsbaarheid.
Uit cijfers voor 2008 van de Beroepsvereniging der Verzekeringsondernemingen (BVVO) blijkt niet alleen dat bepaalde types pick-ups en 4×4’s meer schade veroorzaken dan gewone personenwagens, maar dat ze bovendien ook verhoudingsgewijs vaker betrokken zijn bij ongelukken. In het kader van de strijd voor een verkeersveilige samenleving en het aanpakken van alle aspecten ervan, mogen we dan ook niet blind zijn voor deze vaststelling. Ook in andere studies komt men tot gelijkaardige bedenkingen en vaststellingen. Het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid (BIVV) meent ook dat een aantal types van deze voertuigen eigenlijk niet ontworpen zijn voor intensief gebruik op de openbare weg. Daarom stelt zich volgens ons de vraag hoe we de veiligheid van voetgangers, fietsers en andere zwakke weggebruikers kunnen verbeteren.
In het verlengde hiervan willen we opmerken dat de meeste van onze huidige eisen op het gebied van motorvoertuigen zijn vastgesteld in de vorm van Europese richtlijnen. Het gaat om een uitgebreid stelsel van eisen (en bijhorende testen) voor typegoedkeuring van voertuigen en voor hun relevante onderdelen. Fabrikanten worden door deze wetgeving verplicht voetgangersveiligheidstests uit te voeren op de voorkant van de auto. Maar sommige types van wagens, veelal geïmporteerd vanuit de Verenigde Staten, vallen momenteel door de mazen van dit juridisch net. Recente ongelukken, ook en vooral met kinderen, toonden overduidelijk dat dit soort zware voertuigen blijkbaar niet uitgerust zijn met aangepaste bumpers of kreukelzones in de motorkap. Deze verkleinen de kans op ongevallen met blijvend hersenletsel of dodelijke ongevallen nochtans aanzienlijk. Voor ons is die vaststelling onaanvaardbaar.
Het is onze overtuiging dat de huidige regelgeving omtrent het gebruik en de goedkeuring van dergelijke voertuigen dus enkele ernstige tekortkomingen vertoont. We willen het debat hierover niet uit de weg gaan en zullen deze vragen dan ook voorleggen aan bevoegd Staatssecretaris voor Mobiliteit Etienne Schouppe (CD&V) in de commissie Infrastructuur van het federale parlement.
In de hoop hiermee ons standpunt verder te hebben toegelicht,
Karin Temmerman
David Geerts
Eindelijk. Een onderzoek – en een krantenartikel – dat identiteiten van mensen genuanceerd en constructief naar voor brengt. Het artikel over de ‘geïmporteerde’ huwelijkspartners van DM 31/01 nuanceert. De problematiek van gezinshereniging is niet iets van de allochtonen, maar verschilt naargelang je Marokaan, Turk, of Pool bent, man of vrouw, jong of oud, hoog- of laaggeschoold. Omwille van die insteek alleen al verdienen dit artikel en dit onderzoek een pluim. Want zo’n boodschap brengen is moeilijker dan een discours brengen in de trant van ‘de allochtonen moeten maar leren dat er hier geen plaats is’ of ‘de allochtonen moeten zich aanpassen aan ons’ en zeggen dat er een ontmoedigingsbeleid gevoerd moet worden.
In werkelijkheid zijn er vele dynamieken die door elkaar lopen, die elkaar versterken en die elkaar tegenwerken. De gemiddelde scholingsgraad in vele landen van herkomst stijgt, dus de partners uit het herkomstland kunnen hoger geschoold zijn. Naast “Turk” of “Vlaming” of “Thai”, zijn individuen Gentenaar of Luikenaar, man of vrouw en zo verder. Dit wordt belangrijker in het leven van individuen. Het is dan niet onlogisch dat de tendens van Turkse huwelijken ombuigt. Vroeger werden de meeste huwelijken in Turkije voltrokken. Nu zijn er meer en meer Turken die elkaar in Vlaanderen of België ontmoeten.
Beleid
Cruciaal in een duidelijk beleid over gezinshereniging is dat iedereen het recht moet hebben om oprecht te trouwen met wie zij/hij wil. Partijen die stellen dat het per definitie noodzakelijk is om gezinshereniging af te bouwen, vergeten dit fundamentele recht. Vervang ‘Turkse jongen en Turks meisje’ in ‘Vlaamse man en exotische vrouw – excuseer de term, overgenomen uit het artikel’, en het moge duidelijk zijn dat iedereen recht moet hebben om oprecht te trouwen met wie hij of zij wil.
Concreet betekent dit dat we moeten inzetten op twee pistes: sensibiliseren in het land van herkomst en sensibiliseren en ondersteunen in België.
Het is belangrijk dat er contacten gelegd worden met de juiste instanties in het land van herkomst. Deze instanties kunnen een informatieverstrekkende rol opnemen zodat mannen of vrouwen die wegtrekken om te huwen weten aan welk avontuur ze beginnen. Vele steden, universiteiten en werkgeversorganisaties in Turkije zijn vragende partij om sensibiliseringscampagnes op te zetten en zo hun talentvolle jongeren ‘thuis’ te houden en zo de braindrain te vermijden.
In Vlaanderen moet er gesensibiliseerd en ondersteund worden. Hoewel meer en meer Turken van bij ons met elkaar in het huwelijksbootje treden, kan het beleid mensen nog bewustmaken van hun soms aanwezige reflex om een buitenlandse partner te zoeken. Mensen waarvan hun huwelijk na verloop van tijd door omstandigheden afloopt – en dat zijn er volgens het onderzoek toch een substantieel deel – moeten steun vinden om hun leven verder te kunnen opbouwen.
Enkel op deze manier zal het recht om te trouwen een meerwaarde betekenen voor onze regio en de verschillende landen van herkomst. En die winwin kunnen we alleen maar bereiken door een verregaande samenwerking.
Resul Tapmaz, schepen in Gent
Karin Temmerman, federaal volksvertegenwoordiger
