Daarom willen we dat, enerzijds de misbruiken worden aangepakt en dat anderzijds de slachtoffers beter worden beschermd zodat we de nieuwkomers alle kansen kunnen geven om als volwaardige burger deel uit te maken van onze samenleving

Daarom steunen we zeker een aantal punten uit het wetsvoorstel en ik neem er twee voor ons belangrijke elementen uit:
1. Strengere voorwaarden op het vlak van huisvesting, het heeft geen zin om mensen naar België te laten komen en ze vervolgens hier in krotten te laten wonen of aan hun lot over te laten in huizen die overbevolkt worden. Daar doen we niemand een plezier mee.
2. een zekere inkomensvereiste (120% van het leefloon als referentiebedrag), omdat we niet willen dat mensen hier in armoede terecht komen omdat diegene die hen naar hier heeft gebracht niet in hun onderhoud kunnen voorzien.
Het wetsvoorstel heeft echter twee grote tekortkomingen:
1. het voorstel voorziet niet in een integratievereiste voor nieuwkomers die via gezinshereniging in ons land toekomen.Zoals gezegd willen we de nieuwkomers hier alle kansen geven zowel een taalvereiste als een verplicht inburgeringstraject zou hen toelaten om sneller in onze gemeenschap te integreren.
Eenmaal hier is het de verantwoordelijkheid van de gemeenschap om de nieuwkomers een nieuw leven te laten opbouwen.
Het is evenzeer de verantwoordelijkheid van de nieuwkomers en van diegenen die hen naar hier hebben gebracht, om die kansen te grijpen.
Daarom vinden wij dat een verplicht te volgen inburgeringstraject een voorwaarde moet zijn om hier te kunnen blijven.
Voor de collega’s die nog niet zouden overtuigd zijn citeer ik graag uit het rapport ‘ Liefde kent geen grenzen’ een rapport in opdracht van Centrum voor gelijkheid van kansen en Racismebestrijding, gefinancierd door het Federaal Wetenschapsbeleid en geschreven door professoren en medewerkers van de UA, KUL en de UCL :
Interviews met nieuwkomers in het onderzoek van Geets, Pauwels, Wets, Lamberts & Timmerman (2006) tonen aan dat de inburgeringstrajecten in Vlaanderen een belangrijk middel zijn voor het doorbreken van de afhankelijkheidsstatus van huwelijksmigranten. De cursussen reiken – naast taal – belangrijke informatie en vaardigheden aan om zich een weg te banen in een West Europese samenleving. Bovendien vormen deze cursussen belangrijke ankerplaatsen voor de uitbouw van een eigen sociaal netwerk.
Ook collega’s van andere partijen hebben reeds verschillende malen erop gewezen dat het kennen van de taal een belangrijke vereiste is op onze arbeidsmarkt.
Alleen moeten we vaststellen dat die collega’s niet echt consequent zijn …
De sp.a is inderdaad uitermate verbaasd dat N-VA, CD&V en Open Vld de eis van inburgering als extra voorwaarde bij gezinshereniging hebben laten vallen. En dit zuiver om politiek tactische redenen nl. om MR over de streep te trekken.
Bij de procedure voor nationaliteitsverwerving houden deze partijen, terecht, wel vast aan de integratievereiste.
Terecht collega’s, maar bij gezinshereniging is deze voorwaarde nog meer nodig :
De mensen die naar ons land komen zijn hier immers volledig nieuw en hebben er baat bij dat ze zich vlot kunnen integreren in onze gemeenschap. Een verplicht te volgen inburgeringstraject is maw meer dan noodzakelijk en zal vele mensen helpen om uit het isolement te treden. Dit is in het belang van henzelf maar ook in het belang van de samenleving.
Ik vraag daarom aan de collega’s om consequent te zijn en ons amendement die we opnieuw hier indienen te steunen.
De juridische bezwaren die werden aangehaald in de commissie werden weggewerkt:
we hebben de tekst ivm de bevoegde gemeenschap aangepast en de zinsnede genomen zoals in het burgerlijk wetboek mbt de inter-landelijke adoptie en we hebben ook het facultatief karakter ten aanzien van de gemeenschapen benadrukt.
Dit kan dus geen reden zijn om dit niet te steunen
2. Een tweede onvolkomenheid is het schenden van de Europese rechtsregels :
We voorspellen dat de wet zoals ze nu voorligt niet lang zal stand houden. Het advies van de Raad van State was immers vernietigend, aangezien het onverbloemd stelde dat het de Europese rechtsregels schendt omdat de indieners een leeftijdsvoorwaarde voor Belgen van 21 jaar hanteren voor gezinshereniging, terwijl dit voor alle andere EU-burgers slechts 18 jaar is.
Laat ons zeer duidelijk zijn :
De sp.a vindt ook dat het optrekken van de leeftijd noodzakelijk is om misbruiken tegen te gaan, omdat men op oudere leeftijd beter in staat is om de weerstaan aan de sociale druk. De enige oplossing is dan wel een leeftijdsvereiste van 21 jaar op te leggen aan alle EU-burgers, maar niet om een nieuwe discriminatie in te voeren.
Tot slot collega’s zou ik willen benadrukken dat dit wetsvoorstel enkel een begin van een oplossing is. Een begin want minstens even belangrijk is:
1. Zoals daarnet reeds aangehaald, het streven naar een Europese harmonisering van de gezinshereniging zodat we ongelijke behandeling tussen EU burgers wegwerken, zo niet blijven we bestaande Europa-routes tussen verschillende landen stimuleren

2. het investeren in preventief beleid :
- door in dialoog te gaan met de verschillende gemeenschappen,
- door jongeren weerbaar te maken,
door de consequenties van huwelijksmigratie bespreekbaar te maken.
- Door samen te werken met de landen van herkomst en informatiecampagnes te geven zodat men geen onrealistisch beeld heeft van België en vooral geen onrealistische verwachtingen,
- Dit is trouwens een vraag van de vele jongeren en vrouwenverenigingen van de diverse gemeenschappen